Het moment dat de stoom-gedreven ‘Manipulator’ het levenslicht zag in Groot-Brittanië in 1870, is ook de start van het verhaal van de vibrator. Het verhaal is net zo spannend als het speeltje zelf, met aspecten uit de wetenschap, design, technologie en sociale geschiedenis. Vivienne Parry heeft zich tijdens haar onderzoek gerealiseerd dat, bovenal, de vibrator de ontwikkeling verteld van de veranderende houding van de man ten opzichte van de vrouw.

Het verhaal start historisch gezien met de term ‘womb furie’, letterlijk vertaald als baarmoeder furie. Hippocrates dacht dat de baarmoeder geen vaste verblijfplaats in het lichaam had, maar er rond zwierf op zoek om hier en daar een relletje te kunnen schoppen. Op het momten van orgasme zou het de luchtpijp dichtknijpen, zodat de persoon in kwestie de welbekende hijgende en naar lucht happende geluiden voortbrengt.

Al vroeg in de geschiedenis was er een welbekende vrouwelijke aandoening die gekaraktiseerd werd door nervositeit, vasthouden van vocht, slapeloosheid en gebrek aan eetlust. Hippocrates dacht dat dit kwam door een obstructie van de baarmoeder, daarom wordt het ook wel hysterie genoemd, naar het Griekse woord voor baarmoeder, hysteros.

Galen, een Griekse medicus, legde de oorzaak van hysterie bij seksueel gemis, vooral voorkomend bij gepassioneerde vrouwen. Hysterie kwam ook voor bij nonnen, maagden, weduwe’s en soms bij getrouwde vrouwen wiens partner’s prestatie niet geheel tot uiting kwam in de slaapkamer.

Een massage met ‘paroxysme’ tot gevolg, was de officiële remedie. Galen verkondigde: “Voortvloeiend uit de aanraking van de genitaliën met sex speeltjes die de remedie vereist, volgen spiertrekkingen die samengaan met tegelijkertijd pijn en genot….vanaf die tijd is de vrouw verlost van alle kwaad die zij voelde”. Het probleem was dat doktoren deze remedie ontzettend vervelend vonden. Om een vrouw met de hand tot ‘paroxysme’ te brengen, duurde (begrijpelijk) soms erg lang. Het was een klusje dat doorzettings- en uithoudingsvermogen vroeg, en niet alleen een beetje geduld. En daarbijkomend: omdat het zo lang duurde, was het geen lucratief zaken doen voor de dienst doende dokter. Zij moesten vaak veel patiënten per dag bedienen om een goed inkomen zeker te stellen.

Masturbatie werd in die tijd (voor beide geslachten) nog als verkeerd beschouwd. Het was niet alleen een morele zonde maar men was van mening dat het constitutioneel gevaarlijk was, en het lichaam en geest verzwakte. ‘Vrouwen [met hysteria] moeten niet hun toevlucht nemen tot het zelf wrijven”, zei Avicenna, een moslim geleerde en basislegger van de moderne geneeskunde. Het was, zoals hij adviseerde, “een klusje dat de man toebehoort, en alleen passend voor echtgenoten en doktoren”.

Tegen het einde van de 19e eeuw werden in kuuroorden waterbehandelingen gebruikt, die de behandeling veel efficienter maakte. De beangstigende Franse bekken-douche van rond 1860 bestond uit iets dat er uitzag als een brandslang onder hoge druk, gericht op de clitoris. Er werd beweerd dat hij binnen vier minuten ‘paroxysme’ tot gevolg had. Als het huwelijk niet de gewenste resultaten bood, werden gammele treinen, schommelende stoelen of paardrijden geadviseerd aan ‘nerveuse vrouwen’. Als echter de boemeltrein ook geen uitkomst bood, zat er niets anders op dan zich te richten tot een medicus.

Maar aangezien veel van de medische professionals dacht dat 75 procent van de vrouwelijke populatie ‘hysterisch’ was, en dat het een chronische ziekte was die wel behandeld maar niet genezen kon worden, was er dringend behoefte aan een goedkopere en minder omslachtige hulpmiddel. Rond 1875 had men stoomkracht al onderzocht. De ‘Manipulator’ zag er uit als een tafel met een gat waar het bekken van de vrouw in paste. Een vibrerende bol, aangedreven door stoomkracht, deed het zware werk. Maar net zoals de waterbehandelingen was deze sextoys het niet geschikt voor de behandelkamer van de huisarts.